Samleikaskjalið

a. Orðingin staðfestir, hvør Heimamissiónin er. Heimamissiónin er sett saman av nógvum staðbundnum missiónsarbeiðum og einum felagsarbeiði. Henda samlaða eindin ber navnið Kirkjuliga Heimamissiónin í Føroyum. Tað, sum bindur okkum saman, er tvídeilt. Ein sera sterk binding er til endamál og grundarlag (taka fult undir við), og ein eitt sindur veikari binding er til samleikaskjalið (arbeiða í samsvari við). Tað mest grundleggjandi, sum bindur okkum saman, er grundarlagið og endamálið. Øll, sum eru ein partur av rørsluni, skulu taka fult undir við grundarlagnum og endamálinum. Grundarlagið og endamálið kunnu hóskandi vera ein partur av reglugerðini hjá øllum staðbundnu arbeiðunum eins og felagsarbeiðinum. Ein eitt sindur leysari orðing er viðvík- jandi binding til samleikaskjalið. Her nýtist okkum ikki at taka fult undir við, men at arbeiða í samsvari við. Í einum felagsskapi verða ongantíð øll samd um alt, men vit kunnu velja at arbeiða sama veg.

b. Ovasta leiðsla fyri eindina viðstaðbundnu arbeiðunum og felagsar- beiðinum er Høvuðsstýrið, sum leiðir og myndar rørsluna. Staðbundnu arbeiðini, sum eru ein partur av Heimamissiónini, viðurkenna við hesum Høvuðsstýrið sum sína ovastu leiðslu og samstundis tað “organið”, sum kann úttala seg vegna sam- laðu rørsluna.

c. Í einum felagsskapi hevur tað týdning, at øll hava møguleika fyri ávirkan. Staðbundnu arbeiðini skulu hava ávirkan á tað arbeiðið, sum verður gjørt í felag – felagsarbeiðið. Greinin leggur upp til, at vit fara at arbeiða meira fólkaræðisligt (demokratiskt) í rørsluni. So leingi, vit ikki eru ein limafelagsskapur, ber ikki til at tosa um fult fólkaræði, men møgulig fólkaræðislig skipan kundi t.d. verið umboðsráð við staðbundnum leiðarum, har ávís mál verða viðgjørd.

a. Staðbundnu arbeiðini velja sjálvi, hvussu staðbundna arbeiðið verður skip- að við stýri, nevndum og álitispersónum. Dentur verður lagdur á staðbundna sjálvsavgerðarrættin. Arbeiðið verður lagað til einstaka plássið. Ætlanin er at sleppa undan ”góðkennandi” mannagongdum, sum t.d. at Høvuðsstýrið skal góðkenna stýrislimir ella talarar. Alt tílíkt hevur staðbundna arbeiðið ábyrgdina av. Tað skal bara ikki vera í stríð viðgrundarlag, endamál og samleikaskjal.

b. Fremsta uppgávan hjá staðbundnu arbeiðunum er at reka missión í heimstaðnum. Neyðin fyri býar-/bygdarfólkinum eigur at fylla nógv í arbeiðinum. Men harafturat hava vit øll eisini ábyrgd fyri, at boðskapurin verður borin út um alt okkara land og út í heim. Øll hava vit hetta kallið, men tað kann best útinnast gjøgnum ella saman við felagsarbeiðinum. Til hetta krevst, at felagsarbeiðiðverður borið av staðbundnu arbeiðununum andaliga og fíggjarliga. Hetta er lívsgrundarlagið undir felagsarbeiðinum.

a. Í 1.1 b verður nevnt, at Høvuðsstýrið hevur yvirskipaðu leiðsluna av rørsluni um hendi. Men eins og staðbundna leiðslan leiðir staðbundna arbeiðið, so leiðir Høvuðsstýrið felagsarbeiðið.

b. Felagsarbeiðið hevur tvær uppgávur. Onnur er at stuðla staðbundnu arbeiðunum, so tey gerast betur før fyri at reka missiónsarbeiðið á staðnum, og hin er at gera uppgávur, sum vit betur megna í felag. Felagsarbeiðið skal stuðla staðbundnu arbeiðunum við tilfari (t.d. til sunnudagsskúlan), skeiðum, fyriskipan og boðan. Tær uppgávur, sum vit betri megna í felag, eru t.d. blaðútgávu, bókaútgávur, Leguhúsið og útimissión. Vit leggja dent á at savna okkara kreftir og orku, so vit gjøgnum felagsarbeiðiðkunnu røkka enn longur.

c. Lagt verður upp til, at Høvuðsstýrið setur øll lønt starvsfólk. Øll lønt starvsfólk í Heimamissiónini hava higartil veriðsett undir felags treytum. Onkuntíð hava staðbundin arbeiði arbeitt við setan av staðbundnum skrivarum/trúboðarum, men hesi starvsfólk hava verið góðkend og sett av Høvuðsstýrinum. Í verki merkir henda orðingin, at um t.d. eitt staðbundið arbeiði ynskir at seta eitt lønt starvsfólk, so skal góðkenning fáast frá Høvuðsstýrinum áðrenn.

Tað hevur týdning, at øll lønt starvsfólk framhaldandi hava felags treytir. Hetta merkir somu lønarskipan, eftirløn, frítíð, starvsfólkarøkt og tilboð. Tað kann vera óheppið at hava ymiskar setanartreytir í einum starvsfólkahópi. Staðbundnu missiónsarbeiðini kunnu tó sjálvi seta fólk við lønarbrøki 0,5 ella minni, sum ikki hava boðandi tænastu.

a. Í tráð við grundarlagið verður staðfest, at Bíblian er Guds orð, borin okkum ígjøgnum menniskju undir Heilaga Andans leiðslu.

b. Sum Guds orð hevur Bíblian avgerandi myndugleika í øllum spurningum, sum viðvíkja kristnari trúgv og kristiligum lívi. Hon er givin menniskjum til lív og sælu í Jesusi Kristi og til tess er hon bæði greið og nøktandi. Eingin myndugleiki kann javnsetast við hana, hvørki siðvenjur ella andligar opinberingar. Nýggja Testamenti lærir okkum, hvat í Gamla Testamenti er bindandi fyri kristnu kirkjuna, og hvat bert galt Ísrael undir gamla sáttmálanum.

a. Alt, sum er til, hevur Gud skapað og givið lív. Til skapanina hoyrir eisini, at Gud heldur øllum tí skapaða uppi. Skapanin er ikki mýta ella ævintýr.

b. Gud hevur skapað alt, men einans menniskjað er skapað í hansara mynd og hevur tískil serstøðu. Til gudsmyndina hoyrir millum annað beinleiðis samfelag við Gud. Gudsmyndin hevur við sær, at eitt og hvørt menniskja hevur óendaligt virði. Øll menniskju hava sama virði.

c. Upprunaliga var menniskjað fullkomiðog heilagt. Menniskjað hevði samfelag við Gud og næstan, og hetta var merkt av samljóði, friði og kærleika. Hóast syndafallið hevur menniskjað framvegis somu skyldur mótvegis Gudi og næsta sínum.

d. Í staðin fyri samfelag og samljóð, sum menniskjað varð skapað til, komu skilnaður, fremmandagerð og fíggindskapur við syndafallinum. Øll menniskju verða fødd við hesi arvasynd (tað er: uttan natúrligt álit á Gud, uttan ótta fyri Gudi og við hugi til tað illa) og avleiðingum hennara. Samfelag mennisk- jans við Gud er brotið, meðan samfelagiðvið medmenniskjað er vorðið truplari av syndini. Menniskjað hýsir tó framvegis skapanarkreftum. Men um Guds Andi ikki kallar og endurføðir menniskjað viðdópi og trúgv, kann tað ikki gerast sátt við Gud.

e. Til gudsmyndina hoyrir eisini, at Gud hevur givið mannaættini samábyrgd fyri sínum skapanarverki. Menniskjað skal ráða yvir og gagnnýta jørðina og tilfeingi hennara, men ikki misnýta ella oyðileggja. Atlit skal altíð takast til næstan. Gudsmyndin hevur eisini við sær, at menniskjað sum umsitari stendur til svars fyri Gudi.

Guds náði verður rætt øllum, ið fáa náðimiðlarnar, men bert veitt teimum, ið taka ímóti henni í trúgv. Tískil eru bæði miðilin og móttøkan neyðug, men tað er gevarin, sum ger náðimiðilin til náðimiðil.

2.4.1 Orðið (Guds orð)
a. Heimamissiónin vil vekja menniskju til trúgv á Jesus Kristus. Einans Guds orðmegnar at vekja lív av deyða. Tí tænir alt virksemið hjá Heimamissiónini orðsins boðan.

b. Náðimiðilin er ikki tengdur at, hvør umsitur orðsins boðan ella sakramentini. Heldur ikki er hann tengdur at, um móttakarin er verdugur.

2.4.2 Dópurin
a. Jesus innsetti dópin og hevur knýtt síni frelsandi lyfti at honum. Gud hevur sostatt tengt menniskjans frelsu at dópinum. Gud hevur tó ikki avmarkað seg sjálvan til dópin.

b. Dópurin er fyrst og fremst Guds náðimiðil, har Gud er virkin í og viðmenniskjanum við sínum Orði og Anda. Tí er dópurin ikki tengdur at skynsemi ella øðrum førleikum hjá tí doypta.

c. Uttan trúgv á Jesus og lyftisorð hansara gagnar dópurin einki. Trúnna skapar Guds Andi í syndarans hjarta við at boða honum gleðiboðskapin. Bara Jesus kann frelsa syndaran. Men tað ger hann í dópinum við trúnni. Tí kunnu trúgv og dópur ikki setast upp ímóti hvørjum øðrum. Og tískil hoyrir dópslæring óloysandi saman viðdópinum.

d. Sambært Bíblini eru eisini børnini fødd við arvasynd. Trúgv er fyrst og fremst álit tí kunnu børn eisini trúgva. Og dópurin er Guds frelsandi náðimiðil. Tískil er dópurin eisini fyri børn og ómyndug.

2.4.3 Altarborðið
a. Jesus innsetti altarborðið og hevur knýtt síni lyfti at tí. Har gevur Jesus ok- kum seg sjálvan og harvið alt, sum hann hevur vunnið okkum, syndanna fyrigeving og ævigt lív. Breyðið er veruliga Jesu likam. Vínið er veruliga Jesu blóð.

b. Altarborðið er fyrst og fremst Guds náðimiðil, har Gud er virkin í og viðmenniskjanum við sínum Orði og Anda. Tí er altarborðið ikki tengt at skynsemi ella førleikum hjá tí, ið tekur ímóti. Syndarin tekur ímóti náðini við trúgv á Jesus og lyfti hansara um fyrigeving. Av somu grund kunnu børn og ómyndug eisini taka ímóti altarsins sakramenti.

c. Í aðru atløgu undirstrikar altarborðiðfelagsskapin millum øll tey, ið trúgva á Jesus Kristus.

d. Eingin er verdur í sjálvum sær at koma til Jesus, men av kærleika tekur hann kortini ímóti øllum syndarum, ið vilja taka ímóti hansara fyrigevandi náði. Sostatt er synd í sjálvum sær eingin forðing fyri at fara til altars, men óuppgjørd synd og vantrúgv forða fyri, at syndarin kann fáa gagn av tí.

a. Gud hevur sent Heilaga Andan at geva syndarum lut í Jesu Kristi fullgjørdu frelsu við trúnni. Hetta ger Andin viðat møta menniskjum gjøgnum Guds lóg, sum ger syndarum greitt, at teir hava syndað og mangla Guds yndi, og gjøgnum gleðiboðskapin um Jesus Kristus, sum hevur vunnið syndarum fyrigeving syndanna og Guds yndi. Andin skapar trúgv á henda gleðiboðskap, so syndarin fær lut í frelsuni fyri einki.

b. Ein og hvør, sum trýr á Jesus Kristus og er doyptur, hevur Guds Anda. Bíblian kennir bara ein dóp, ið gevur Andan, taðer vatndópurin.

d. Tað er eisini Heilaga Andans gerningur at kalla tey trúgvandi til tænastu fyri Jesus og veita teimum førleikar og styrki til hesa tænastu. Náðigávurnar eru fyrst og fremst til uppbyggingar fyri Kristi likam. Sambært Nýggja Testamenti eru náðigávurnar ymiskar. Tað er ein ávís raðfesting í týdningi av náðigávunum. Kortini skulu vit tráa eftir teimum øllum og ikki forða nakrari náðigávu, ið er til uppbyggingar.

a. Gud vil, at øll menniskju skulu verða frelst. Tí tók Jesus allar heimsins syndir á seg og doyði í syndarans stað. Tí er øll skuld okkara kvittað.

b. Jesu fullgjørda frelsuverk á Golgata er einasta frelsugrundarlag. Eftir syndafallið hvørki vil ella kann eitt menniskja sjálvt koma til Guds. Tí má Guds Andi kalla tað til Jesus við gleðiboðskapinum. Frelsan er ókeypis og óuppiborin, hon er ikki av trúnni í sjálvum sær, heldur ikki av angri, bøn, bót ella øðrum andligum venjingum, men eina av náði.

c. Syndarin tekur ímóti frelsuni við trúnni. Trúgv er fyrst og fremst álit á Kristus. Trúgvin er sum ein tóm hond, ið tekur ímóti eini veldigari gávu, tí er tað ómøguligt at koma fram fyri Gud uttan trúgv. Guds Andi leggur trúnna í hjarta syndarans við at boða honum ta fríu frelsuna í Jesusi Kristi.

d. At vaksa í kristnari trúgv er at verða støðugt meira tengdur at Kristusi og frelsandi náði hansara. Gerningar frelsa hvørki fyri ella eftir umvendingina.

a. Endatíðirnar eru merktar av teknum, sum boða frá, at Jesu afturkoma er nær. Tó kann eingin siga, nær Jesus kemur.

a. Kristin siðalæra hevur til endamáls at verja einstaka menniskjað og óendaliga virði tess. Sum grundarlagið (2.1) staðfestir, er Bíblian sum Guds orð eisini rættisnórur fyri lívi hins kristna. Hesa vegleiðing finna vit serliga í teimum 10 boðunum, tí dupulta kærleiksboðnum, Jesu fjallatalu og áminningunum annars í Nýggja Testamenti.

b. Tað hevur týdning at staðfesta menniskjans óendaliga virði, og hvat tað inniber fyri hvørt einasta menniskja. ”Ja” til eitt og hvørt menniskja er líka umráðandi sum ”nei” til alla synd.

a. Hjúnalagið er givið okkum sum serlig skipan og karmur um samlívið millum mann og kvinnu, herundir kynslívið.

b. Síðan syndafallið er samlívið millum kynini vorðið ófullkomið. Tað góða, sum Gud hevur skapað, er skatt av syndini í menniskjanum. Tí er neyðugt støðugt at áminna um sínámillum kærleika, virðing og fyrigeving og ávara ímóti hori og ólevnaði.

c. Hjúnalagið er Guds skapanarskipan, ikki bert ein menniskjalig skipan. Nýggja Testamenti letur ikki upp fyri endurgiftu, so leingi hjúnafelagin er á lívi.

d. Hjúnalagið sum gudgivni karmurin um samlívið saman við áminningum móti hori og ólevnaði ígjøgnum alla Bíbliuna gera greitt, at tað er í stríð við Guds vilja at búgva saman ógift og vera saman kynsliga uttan fyri hjúnalagið.

e. At Gud hevur innsett hjúnalagið merkir ikki, at tað er skeivt at vera støk/stakur. Summi eru støk fyri tess betur at kunna tæna Gudi.

f. Bæði Gamla og Nýggja Testamenti tala greitt um samkynt samlív sum brot á Guds boð.

a. Vit halda fast við bíbilsku javnvágina – ikki at fordøma rúsdrekka og samstundis at ávara ímóti misnýtslu og avleiðingunum fyri einstaklingar, familjur og samfelag.

b. Tann kristni hevur frælsi at nýta rúsdrekka, men hevur eisini frælsi at lata vera. At vera einum veikum til meinboga er ímóti næstakærleikanum. Narkotisk evni eru beinleiðis skaðilig og tí ikki í tráðvið kristna lívsførslu.

a. 2.3 staðfestir, at Gud hevur skapað eitt og hvørt menniskja í síni mynd og sostatt givið tí óendaligt virði. Tað stríðir tí ímóti kristna menniskjasýninum onkursvegna at niðurskriva virðið hjá einum menniskja, uttan mun til umstøðurnar.

b. Uppgáva okkara er ikki at taka lív, men tvørturímóti at bjarga lívi. Næstakærleiksboðið áleggur okkum harumframt at hjálpa foreldrum í truplum korum.

c. Skylda okkara er ikki at hjálpa menniskjum at doyggja, men tvørturímóti at lætta um hjá teimum líðandi.

d. Hóast lækna- og lívfrøðilig vísindi mennast, kann ikki síggjast burtur frá kristna menniskjasýninum uttan mun til møguligar ágóðar av vísindaligu møguleikunum.

a. Guds kall til Heimamissiónina er at vera ein vekingarrødd í Fólkakirkjuni.

b. Kjarnin í virkseminum hjá Heimamissiónini er sjálvbodna arbeiðið kring landið og dagligi vitnisburðurin ímillum fólk. Leikfólkið hevur eisini rætt og skyldu til at tala at óbíbilskari boðan.

a. Vit ásanna, at kristin eru ósamd sínámillum um týðandi spurningar í okkara lærugrundarlagi, sum 2. partur av hesum skjali viðger. Til tess at fyribyrgja ørkymlan hjá tí einstaka, er týdningarmikiðat vara um og halda fast við grundarlagið.

b. Í tráð við læru ápostlanna meta vit ein og hvønn, sum er doyptur til Jesus og trýr á hann, sum bróður og systur. Nýggja Testamenti leggur serligan dent á brøðrakærleikan. Hetta hóast ósemju um avgerandi læruspurningar.

c. Ósemjan við aðrar kirkjur/samkomur um avgerandi læruspurningar er eyðvitaðserliga viðkomandi fyri boðanina. Boðanin má altíð geva eina greiða mynd av grundarlagnum.