1. O, Kedronar løkur,
í hug rennur mær
tær løtur, sum frelsarin
dvaldi hjá tær;
tá mánin so bjartur
á himinum stóð,
:,: hjá tær fann hann hvílu, :,:
tú gavst honum ró!

2. Men kuldin neit fast,
tá ið dagur var av,
ei mjúkur var koddin
har úti, hann svav;
í undran Guds einglar
teir litu har á
:,: og samlast í kvirru, :,:
har frelsarin lá.

3. Guds sonur so skelvandi
legðist á knæ,
for faðirsins ásjón
í angist hann bað;
mest dýrabart blóð
í Getsemane rann.
:,: Nú frelsan er vunnin, :,:
hans kærleiki vann!

4. O, Sion, boyggj knæ
fyri Jesusi her,
tí himmalska drotti
ein lovsong framber;
lat ljóða av nýggjum
tín hørpunnar klang
:,: og syng hosianna, :,:
sum áður tú sang!